Dinsdag 16 juni 2026

De eerste kampdag begon dit jaar meteen spectaculair. Nog voordat we goed en wel onderweg waren, stonden er langs de route vier politieauto’s opgesteld. Wat bleek? Een schaap had besloten dat het ook wel zin had in een schoolkamp en was ontsnapt, recht de weg op. Met meerdere agenten in de achtervolging werd het dier weer veilig richting de wei begeleid. De boodschap was duidelijk. Als zelfs de politie zich inzet voor verdwaalde schaapjes, dan zorgen wij ervoor dat onze eigen schaapjes ook veilig op de plaats van bestemming aankomen.

En dat is gelukt. Na aankomst op de kamplocatie was het tijd voor de eerste lunch. Van kipnuggets tot rijstwafels en van snoep tot andere lekkernijen, de tafels lagen rijkelijk gevuld. Opvallend was dat Mohamad zich wel héél goed had voorbereid op mogelijke trekmomenten. Zijn tas zat namelijk vol noodles. Het enige wat nog ontbrak was een waterkoker. Die zal dus ongebruikt weer mee naar huis gaan. Overigens was zijn tas na een kleine douanecontrole door de leiding plots een stuk lichter. Laten we zeggen dat niet alle meegebrachte “benodigdheden” het kampreglement hadden overleefd.

Na de lunch volgde een verkenningsrondje over het kampterrein. Altijd een belangrijk moment. Waar slapen we, waar eten we en misschien nog wel belangrijker, waar kunnen we chillen? Dat laatste bleek al snel favoriet, want de huisjes vielen bijzonder goed in de smaak.

Daarvoor moesten ze natuurlijk eerst nog even ingericht worden. Bedden opmaken stond op het programma. Ondanks een goede poging van de leiding om dit vooraf duidelijk uit te leggen met een kleine demonstratie, bleek de praktijk toch weerbarstig. Onze cursus bedden opmaken had niet het gewenste effect. Willyano verwoordde het misschien wel het best door herhaaldelijk te roepen: “Dit doet mijn mama altijd!” Uiteindelijk kunnen we voorzichtig concluderen dat de meeste bedden gevuld zijn. Hoe strak opgemaakt ze zijn, laten we even in het midden.

Omdat de huisjes zo goed in de smaak vielen, werd er hier en daar een klein zuchtje geslaakt toen duidelijk werd dat we toch echt weer op pad gingen, op de fiets. De meiden stonden keurig op tijd klaar, maar bij de heren liep het iets anders. Dévano was zijn haar nog uitgebreid aan het föhnen en nam gelijk dat van Tom even mee. De vergelijking met Elvis Presley werd al snel gemaakt en eerlijk is eerlijk, die was niet eens zo gek.

Op de fiets ging het richting het bos voor de speurtocht. Meester Micha en juf Daphne waren alvast vooruit gegaan om de route uit te zetten. Voor juf Elly en juf Marloes bleek deze fietstocht echter ook meteen een mooie uitdaging. Het was hun eerste kamp op De Hofvijver en waar “twee keer rechts” het plan was, besloot juf Elly dat een rechte weg soms ook heel aantrekkelijk kan zijn. Voor ze het wisten stonden ze op het privéterrein van onze overburen. Gelukkig konden ze daar nog nét op tijd keren voordat ze werden ingezet voor het melken van de koeien of het verzorgen van het gras. Uiteindelijk is iedereen, met een kleine omweg en een goed verhaal rijker, keurig op de juiste plek aangekomen. In groepjes van vijf of zes vertrokken de kinderen op avontuur. Onderweg moesten vragen beantwoord worden en de juiste route gevolgd. Gelukkig kwamen sommige groepjes onderweg een vriendelijk ouder wandelende groep tegen dat hier en daar wat hulp bood. Altijd fijn, zo’n extra hulplijn in het bos.

Niet iedereen kwam even ontspannen terug. Jiska bijvoorbeeld arriveerde alsof ze zojuist het Pieterpad had afgerond. “Hoe kon de meester dit ons aandoen?” klonk het dramatisch. “We mogen niet eens alleen in de aula, maar hij laat ons wel los in het bos!”
Er werd nog even nagedacht over deze logica. Vermoedelijk heeft dat meer te maken met het geluidsniveau in de aula, maar eerlijk is eerlijk, rustig in het bos was het ook niet bepaald. Dat verklaart waarschijnlijk ook waarom er nauwelijks vogels gespot zijn.

Onderweg was er natuurlijk ook weer tijd voor wat klassiek kampvermaak. Zo liet Dévano zien dat één goed geplaatste bal voor een prachtig domino-effect kan zorgen, in dit geval via een rij fietsen die één voor één keurig omvielen. Altijd fijn, zo’n praktisch natuurkundelesje tussendoor.

Ook Yalisjah had haar eigen manier van voortbewegen gevonden. Zij introduceerde haar persoonlijke fietscoach, beter bekend als juf Marloes. Het laatste stukje durfde ze gelukkig zelf te fietsen. Met een serieuze blik vroeg ze nog of ze bij “die oude man” linksaf moest. Eenmaal bij de bocht aangekomen bleek dat niemand minder dan meester Micha te zijn. Die moest daar toch even van bijkomen.

Na alle inspanningen was het tijd om weer richting het kamp te gaan en uit te kijken naar het avondeten. 

Avond

Na alle inspanningen van de dag was het tijd om aan te schuiven voor het avondeten. Op het menu stond een Aziatische avond. Fried rice, saté, boontjes, pindasaus, een kroepoekje en een frisse salade zorgden voor een goed gevulde tafel. Als toetje wachtte er een heerlijke chocolademousse. En ondanks alle eerder genuttigde snacks, heeft toch bijna iedereen verrassend goed gegeten.

Al dachten wij in eerste instantie dat Lizzy zich had voorbereid op een totaal ander thema. Zij kwam namelijk bij ons aan met ketchup op haar kleding, wat het vermoeden deed rijzen dat zij alvast in Italiaanse sferen verkeerde. Al snel bleek dit mysterie een andere oorzaak te hebben. De ketchup was namelijk afkomstig uit de tas van Kyandro, die een fles had meegesmokkeld voor zijn kipnuggets. Toch nog wat smokkelwaar over het hoofd gezien door de douane, maar gelukkig is het allemaal netjes opgelost.

Daarna was het tijd voor de eerste corveetaak van het kamp. Jiska, Mohamad en Lizzy mochten het spits afbijten. Lizzy was bijzonder blij met de taakverdeling van Jiska. Of misschien toch niet helemaal, maar één ding is zeker: zij heeft haar corveebeurt in ieder geval alvast gehad voor deze week.

In de avond stond er een klassiek kampfavoriet op het programma: Levend Stratego. Voor meester Micha een nieuwe uitdaging, want hij moest het opnemen tegen een compleet nieuw juffenteam. De start was lastig. Al snel keek hij tegen een 2-0 achterstand aan. De spanning liep echter weer op toen het 2-2 werd en het spel helemaal open lag. Uiteindelijk trok team rood, onder leiding van juf Marloes en juf Daphne, toch aan het langste eind met een 3-2 overwinning.

Een bijzonder moment tijdens het spel was voor Jeremy, die zich als vlag letterlijk de rododendrons in had gemanoeuvreerd. Dat hij zich goed had verstopt, was duidelijk. Zo goed zelfs, dat de meester zich even zorgen maakte toen Jeremy niet meer zichtbaar was. Gelukkig verscheen na enige tijd zijn gezicht weer tussen de bladeren en kon het spel opgelucht hervat worden.

Na deze fanatieke strijd was er tijd om even bij te komen. Buiten werd nog wat gechilld, anderen kozen ervoor om zich even op te frissen voor het avondprogramma.

En toen was het tijd voor de muziekbingo. Wat een feest is dat toch met deze groep. Er werd luidkeels meegezongen en enthousiast gedanst. De sfeer zat er meteen goed in. Tom dacht al snel bingo te hebben, maar dit bleek een valse melding. Zijn ‘straf’ was het zingen van 10.000 luchtballonnen. Gelukkig kreeg hij daarbij volop steun van zijn vrienden, waardoor het optreden uitgroeide tot een gezamenlijk succes.

Een aantal kinderen kreeg het ondertussen toch een beetje spaans benauwd toen ze hun eerder afgepakte spulletjes ineens op de prijzentafel zagen liggen. Amani in het bijzonder hield het bijna niet droog toen Femke bingo had en zonder aarzelen haar soort van squishy als prijs uitkoos. Na een klein ‘klassikaal’ overleg en een blik vol medeleven streek Femke over haar hart. Ze koos uiteindelijk iets van de échte prijzentafel, waarna de opluchting groot was en alle prullaria weer veilig terug kon naar de opslag van meester en juf.

Juf Marloes kreeg het even benauwd toen zij ontdekte dat het nummer Shirt uit en zwaaien op de bingolijst stond. Gelukkig bleef het bij een bescheiden uitvoering door een paar jongens. Het zwaaien ging echter zo enthousiast, dat de lamp boven hen het even zwaar kreeg en scheef kwam te hangen. Inmiddels hangt deze weer netjes recht, tot grote opluchting van de kampleiding.

De dag werd afgesloten met een spannende onthulling. Wie was de Mol? Na meerdere pogingen werd het eindelijk duidelijk. Ben bleek de eerste Mol van het kamp te zijn. Eén van zijn sluwe acties was het veroorzaken van een valse bingo, iets wat achteraf perfect in zijn rol bleek te passen.

Na zo’n geslaagde avond mochten de kinderen nog even bij elkaar chillen in de huisjes. Mooi om te zien dat er daarbij goed rekening werd gehouden met kinderen die al moe waren en graag wilden slapen of zelfs al vertrokken waren naar dromenland.

Op dit moment zitten wij nog even in het licht. Niet het licht van onze eigen huisjes, want dat laat ons helaas in de steek, maar het licht van de jongens, waar het slapen nog niet helemaal volgens plan verloopt. Aan het geluid te horen zit er nog genoeg energie in, dus het lijkt erop dat we zo nog even een rondje moeten doen.

Klik hieronder voor de foto's.